گل‌محمدی در گفتگو با مهر:

«شعر و شاعری در ایران باستان» به ناشر سپرده می‌شود

 

پوریا گل‌محمدی از تمام شدن نگارش و ویرایش کتابی با عنوان «شعر و شاعری در ایران باستان» خبر داد و گفت برای انتشار این کتاب به دنبال یک ناشر می‌گردد.

پوریا گل‌محمدی، شاعر و محقق ادبی در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: این کتاب یک گفتگوی بلند با دکتر ابوالقاسم اسماعیل‌پور است و عنوان فرعی آن‌ «تاریخ حقیقی شعر ایرانی» است. به نظرم اگر این کتاب چاپ شد، هر کسی که می‌خواهد وارد حوزه شعر شود، باید آن را بخواند؛ چون تا به حال هیچ اطلاعاتی از شعر پیش از اسلام منتشر نشده است. بنابراین اطلاعات این کتاب برای علاقه‌مندان بسیار مفید است.

وی افزود: استاد ذبیح‌الله صفا، کتابی با عنوان «تاریخ ادبیات ایران» دارد که به نظرم عنوانش باید اصلاح شود. ایشان در کتابش درباره ادبیات فارسی آن هم در ایران بعد از اسلام پرداخته است. در حالی که ادبیات ایران شامل ادبیات غیر از زبان فارسی نیز بوده و در ضمن ادبیات ایران ریشه‌ای در ایران پیش از اسلام دارد که از آن غفلت می‌شود.

گل‌محمدی ادامه داد: شعر و ادبیات ایران، ریشه‌ای 1700 ساله قبل از ورود اسلام به ایران دارد. این دوره شاعرانی مانند زرتشت و شعرای نامی دیگری دارد، اما متاسفانه این مسائل در محافل آکادمیک و عمومی ادبی ما مورد توجه نیست و در دانشکده‌های ادبیات هم اساتید ما نام چند شاعر از ایران پیش از اسلام را نمی‌دانند. البته بیرون از دانشگاه‌ها هم همین وضع است. دکتر اسماعیل‌پور معتقد است اولین شاعر شعر سپید، مانی است. از این جهت است که می‌گویم این مصاحبه برای علاقه‌مندان شعر مفید است، چون حاوی اطلاعاتی بدیع است.

این شاعر گفت: بخشی از این مصاحبه به صورت اینترنتی و هنگامی که دکتر اسماعیل‌پور در چین بود، انجام شده است و بخش دیگرش مربوط به زمان حضور ایشان در ایران است. این مصاحبه مدت زیادی به طول انجامید و ابتدا و پایانش از کجا شروع شدن و به کجا رسیدن شعر فارسی است.

وی افزود: گفتگو‌های ما سه دوره را برای شعر فارسی ترسیم می‌کند. اول دوره شعر باستان، شعر میانه و در نهایت شعر معاصر. در تدوین متن کتاب کاری کرده‌ام که هم به کار افراد متخصص بیاید و حالتی عمومی داشته باشد. در حال حاضر به دنبال یک ناشر خوب برای انتشار این کتاب می‌گردم.

 

تاريخ انتشار، تهران: ۰۸:۵۹  ,  ۱۳۹۰/۰۶/۳۰

هیچ چیز به اندازه‌ی ترانه‌ای غمگین خوشحالم نمی‌كند

این هم یک شعر ویژه سالروز تولدمان ۵ مهرماه 

تولد خودم را بر همه جهانیان تبریک می گم  اینم عکس جدیدم که سبز سبز شده

 

-------------------------------

پس از تو
هیچ چیز به اندازه‌ی ترانه‌ای غمگین خوشحالم نمی‌كند

پس كی زمین به احترام كشته شدگانش
یك دقیقه از حركت می‌ایستد؟
آیا از خون بیگناهی كه روی آسفالت سیاه خیابان ریخته
لاله‌ای می‌روید؟

لبخندت
آغاز پایانِ بی بیرقی جهان است


این گناه تو نیست
این گناه من نیست
این گناه هیچ كس نیست

این گناه كیست؟

انسان چگونه انسانیست!؟
دست ها از بدن خودشان دفاع نمی‌كند

پاها برای خودشان قدم بر نمی‌دارند


ما كرم هایی هستیم
با جثه‌ای بزرگ
كه هیچ پرند‌ه‌ای از دیدنش خوشحال نمی‌شود

كی می‌رسد
روزی كه بی غم فردا بخوابیم
روزی كه بی غم دیروز بیدار شویم
كی می‌رسد
روزهای بدون غم ؟
غم دین
غم دنیا
غم آخرت
غم گناه نكرده
غم زیر پا لگد شدن یك مورچه
غم كودكان گرسنه‌ی آفریفا
غم كلاهك‌های اتمی روسیه و آمریكا

غم شرم آور قتل تو در خیابان آزادی
بدون آنكه دلیل قتل خودت را بدانی
                  از همه‌ی غم‌ها غم انگیزتر است

با كشیدن پرده
نمی شود جلوی خورشید را گرفت
 با شلیك گلوله
نمی‌توان عشق را از سینه بیرون كرد

روزگار بدیست

کتاب ها لب را بدون بوسه معنا می کنند ؟
زن را بدون عشق

انسان را بدون آزادی
مرا بدون تو

در شهر
اگر چه انسان‌ها از هم دورترند
اما خانه‌ها به هم نزدیك‌ترند
باید به احترام دیوار مشترك بینمان
با صدای بلند سر فرزندانمان فریاد نزنیم
باید به دیدن هم در روز عادت كنیم
باید به قانون دوست داشتن احترام گذاشت
خدا پروردگار مردم عاشق است

 

خدا آنكه را برای مردم كشته می‌شود
بیشتر از آنكه به یاد خدا می‌میرد
                                     دوست دارد