ايسيل

ادبيات فارسي سراسر پند و اندرز و مثل است كه لبريز از درس انسانيت براي ماست . اما متاسفانه به نظر مي رسد :« گوش اگر گوش تو و نا له اگر ناله من / آنچه البته با جايي نرسد ،‌فرياد است ». به گفته اي كه شايد زياد هم نتوان آن را سند قرار داد،‌خارجي ها از ادبيات ما بيشتر از خود ما سود مي برند ؛ چه در زمينه علمي و چه در زمينه هاي اخلاقي و غيره. به نظر مي آيد ، ما از ادبيات ايراني تنها خواندن آن را ياد گرفته ايم و شجاعت نوشتن و بيان  و عمل كردنش را از ياد برده ايم. ادبيات ايراني پُراست از مسايل سياسي و اجتماعي و اقتصادي و حتا ورزشي كه نويسندگان امروز به بهانه هاي مختلف نويسندگان از توجه به آنها غافل شده اند. به همين دليل شايد نوشتن از مسئله اخراج خبرنگاران به وسيله يك خبرگزاري ،‌از نظر عده اي عجيب باشد. اما به نظر من نمي توانيم با اين بهانه كه ما يك خبرنگارعرصه فرهنگ وادب هستيم ،‌ بگوييم خبرنگاران اخراجي متعلق به بخش ادبيات نبوده و يا مسئله بيشتربه خبرنگاران مربوط مي شود نه ادبيات. به گفته سارتر: « ادبيات ، اگر همه چيز نباشد ،‌هيچ چيز نيست »و سعدي شاعر بلند آواز ايران نيز كه ترجمه شعرش بر سر در سازمان ملل نقش بسته، مي گويد : :

بني آدم اعضاي يك پيكرند                  كه در آفرينش زيك گوهرند
چو عضوي بدرد آورد روزگار                 دگر عضو ها را نباشد قرار

تو كز محنت ديگران بي غمي              نشايد كه نامت نهند آدمي

پس ما هم به عنوان يك خبرنگار و اهل ادبيات نسبت به روشنگري درمورد اين اتفاقات وظيفه  اي داريم.

وقتي شنيدم كه تعدادي از خبرنگاران خبرگزاري كار ايران « ايلنا» به بهانه كاهش نيرو اخراج شده اند، با خودم گفتم بيكاري مثل هميشه خبرنگاران را قرباني كرد، و گناه را به گردن بيكاري انداختم. ازطرفي شنيده شد كه اين خبرگزاري در بخش هايي ، نيروي جديد گرفته است. البته ممكن است بگويند نه ،‌اين نيروها اين طور يا آن طور هستند و ما نيرو نگرفته ايم .اما اين دلايل به هيچ عنوان نمي تواند دليل مناسبي براي اخراج حدود20 نيروي خبري باشد. واقعيت اين است كه؛ گويا عده اي دارند با خبرنگاران بازي  مي كنند.

 شايد بهتر باشد با اين ضرب المثل ادامه بدهم :

هرچه بگندد نمكش مي زنند، واي به روزي كه بگندد نمك.

اگر براي كار گران مشكل ايجاد شود،اين خبر گزاري و روزنامه كار و كارگر است كه آن را پوشش مي دهد و از آنها حمايت مي كند ؛ حالا اگر خود خبرگزاري به خبر نگاران نارو  زد،چه بايد كرد. جالب تر اينكه اين اتفاق مبارك اخراج خبرنگاران در آستانه روز جهاني كارو كاگر ، كه مقامات كارگري در حال تبليغ و تحويل گرفتن كارگران و زحمت كشان هستند صورت مي گيرد. چه زيبا شكوه مي كند "فروغ ":

« و اين جهان پر از صداي حركت پاهاي مردميست

كه همچنان كه ترا مي بوسند

در ذهن خود طناب دار ترا مي بافند»

البته اين حركت در خبرگزاري "ايلنا" اتفاق تازه اي  نيست.

 روزي با يك خانم اهل حقوق و آشنا با حزب هاي  ملي گرا صحبت مي كردم و مي گفتم: من دوست دارم وارد اين حزب ها  بشوم . فكر مي كنم اينها بيشتر به انسان ها احترام مي گذارند. حرف به اينجا كشيد كه  به نظر رفتار آنها با زن در خانواده ها شان خيلي بهتراز رفتار آدم هاي مذهبي  با زن باشد . گفت:« اشتباه مي كني . گاهي بعضي از از اين آقايان بدترين رفتار را با زن دارند. بايد به آنها نزديك شوي تا ببيني ».

حالا "ايلنا" به عنوان يك خبرگزاري حامي كار و كارگر كه به نظر مي آيد؛ بيشتر به جناح چپ سياسي كشور ايران گرايش دارد ، چنين وضعيتي دارد. اگر چه عده اي از بيرون آن را مي پسندند، اما درون آن اتفاقاتي مي افتد كه نشان مي دهد اين خبرگزاري در دست عده اي غير متخصص و نا آشنا با عرصه خبرنگاري هدايت مي شود كه خبرنگار و كارگر براي آنها تنها شكل يك ابزار را دارند. خبرگزاري كه بيشتر اعتبارش را از نام خبرنگارانش گرفته است تا مسئولانش . بايد وارد اين خبرگزاري شويم، آن وقت مي فهميم كه وضعيت خبرنگاران اين خبرگزاري بدتراز كارگران معدن است. اينجا به دليل وضعيت نابسامان كاري در عرصه خبري ، كه متاسفانه هر چند وقت يكبار گريبان جامعه خبري را مي گريد ، « به مرگ مي گيرند تا به تب راضي شوي».

 چطور خبرگزاري كه قصد حمايت از كار و كارگر رادارد ، به مدت چندين سال در يك زير زمين تاريك و بدون نور گير از خبرنگاران خود، با دادن كم ترين حقوق ، كار مي كشد و امروز هم كه  به ساختمان تازه خود رفته هنوز خبرنگاران آن بيمه ندارند. تازه ، هيچ رسانه اي يا شخصي هم به اين آقايان نمي گويد كه اين وضعيت درستي نيست . اگر هم كسي حرف بزند تهديد به تعصيل كردن مي كنند و اينكه خبرنگاران بيكار مي شوند. درست مثل فيلم هاي خارجي كه در آن كارخانه داران فرانسوي يا انگليسي از كارگران خود با كم ترين حقوق كار مي كشند و زماني كه آنها اعتراض مي كنند ، مي گويند: « در آمد ما كم است ، نمي خواهيد برويد جايي ديگر . تازه ما در حال تعطيل كردن كارخانه هستيم . ما داريم از جيب خودمان خرج مي كنيم و ... ».